Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

(unboxing) ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΩΣ ΠΟΙΗΣΗ του Max Luthi (μτφ. Εμμανουέλα Κατρινάκη)

Καλησπέρα σας!!! Με βίντεο σήμερα...





Μόλις το διαβάσω θα σας γράψω!!!


Μαρία Παραμυθού
28/3/2018

Τα σέβη μου

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Οταν η εκπαίδευση καταργεί τη δημιουργικότητα

Ο σερ Κεν Ρομπινσον
Αγαπημένοι φίλοι,

εξωγενείς αλλά σημαντικοί παράγοντες με κρατούν μακριά από τη συνεπή παρουσία μου εδώ στην Αχελώνα.

Παρόλα αυτά το μυαλό μου δε σταματά να λειτουργεί προς κατευθύνσεις άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενες με την αφήγηση, τη δημιουργικότητα και την εκπαιδεύση... Απλά καθημερινά πράγματα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα βίντεο σχετικά με τη δημιουργικότητα και την εκπαίδευση από τον Σερ Κεν Ρομπινσον. Δεν χρειάζεται να πω πολλά...μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα σχολεία μας έκλεισαν τις πόρτες στη δημιουργικότητα...και ας λένε οτι την έχουν...οχι δεν την έχουν.
Είχα παλιότερα ανεβάσει και ένα βίντεο με τον Ευγένιο Τριβιζά για το ίδιο θέμα...με κατατρέχει!!!


Ο Κεν Ρόμπινσον (Sir Ken Robinson), που γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 4 Μαρτίου 1950, είναι συγγραφέας και σύμβουλος σε θέματα εκπαίδευσης και καλλιτεχνικής παιδείας. Διετέλεσε διευθυντής του έργου Η Τέχνη στα σχολεία μεταξύ 1985 - 1989, καθηγητής Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Γουάργουϊκ (Warwick) και εχρίσθη ιππότης (παίρνοντας τον τίτλο του Sir) για τη συμβολή του στην εκπαίδευση.
Ο Κεν Ρόμπινσον έχει προτείνει ότι για να συμμετάσχουν και να επιτύχουν, η εκπαίδευση πρέπει να αναπτυχθεί σε τρία μέτωπα. Πρώτον, ότι θα πρέπει να προωθεί τη πολυμορφία προσφέροντας ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών και να ενθαρρύνει την εξατομικευμένη μαθησιακή διαδικασία. Ότι θα πρέπει να προωθεί την περιέργεια μέσω της δημιουργικής διδασκαλίας, η οποία εξαρτάται από την υψηλής ποιότητας κατάρτιση των εκπαιδευτικών. Τέλος, ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αφύπνιση της δημιουργικότητας μέσω εναλλακτικών διδακτικών διαδικασιών που έχουν λιγότερη έμφαση στην τυποποίηση των εξετάσεων, δίνοντας την ευθύνη για τον καθορισμό της πορείας της εκπαίδευσης σε επιμέρους σχολεία και εκπαιδευτικού.

Με αγάπη

Μαρία παραμυθού παπανικολάου
26/2/2018


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Αφήγηση: Συμμετοχή σε Ελληνικά και Διεθνή Φεστιβάλ Αφήγησης

Αφηγητές και συνοδοιπόροι παραμυθάδες και μη,

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ το 2018

με αφορμή μια εξαιρετικά τιμητική πρόταση από χώρα του εξωτερικού να πάω σε ένα παγκόσμιο φεστιβάλ πριν από 4-5 χρόνια ξεκίνησα να ψάχνω και να αναζητήσω την παγκόσμια κατάσταση στα Φεστιβάλ Αφήγησης. Μια εξαιρετική διαδικασία που με έμαθε πολλά και που μου έδειξε πόσο δύσκολο (αλλά όχι ακατόρθωτο) είναι να ξεκουνηθείς από τη μικρή Ελλαδίτσα και να συμμετέχεις σε φεστιβάλ ανά την υφήλιο. 

Το ταξίδι του αγαπητού Δημήτρη Προύσαλη στον Καναδά στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ το 2017, αλλά και οι προσπάθειες συναδέλφων να ανοίξουν τα φτερά τους προς το εξωτερικό ήταν η αφορμή να θυμηθώ την πρόταση που τότε απέρριψα για πρακτικούς και προσωπικούς λόγους... αλλά και το υπέροχο όνειρο ενός ταξιδιού για όλους τους παραμυθάδες, που όχι μόνο θα σε φέρει σε επαφή με επαγγελματίες αφηγητές από όλο τον κόσμο αλλά θα έχεις τη δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και με την ίδια παγκόσμια αφηγηματική γλώσσα.

Πολύ μεγάλη περιφάνια για την Ελληνική Αφήγηση η συμμετοχή του Δημήτρη
Διεθνές Φεστιβάλ του Μοντρεαλ (Chirine El Ansary, Mike Burns, Tuup,
 Dan Yashinsky και  στη μέση Dimitris Prousalis)

Είναι βέβαια κάμποσοι παραμυθάδες που μας έχουν τιμήσει στο εξωτερικό και από τις παλιότερες γενιές και από τις νεότερες και είναι και κάποιοι που από την αρχή είχαν τη δυνατότητα να αφηγηθούν έξω, απλά αναφέρω το Δημήτρη σαν ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Θεωρώ πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να δοκιμάσει και να πετύχει τη συμμετοχή του σε αυτά τα φεστιβάλ. Και έτσι πρέπει αν κανείς το αισθάνεται και το θέλει. Όλα μπορούν να συμβούν και το όνειρο δεν είναι και τόσο μακρινό. Υπάρχουν πολλοί ιστότοποι που θα σας ενημερώσουν για τους όρους και τον τρόπο συμμετοχής σε κάθε φεστιβάλ. Αναζητήστε τους πολύ εύκολα.

Αν εντόπιζε κανείς κάποιο πρόβλημα, αυτό σίγουρα δεν είναι ούτε η θέληση (και ποιος δεν θα ήθελε να πάει), ούτε η γλώσσα (δόξα τω θεώ οι Έλληνες είναι πολύγλωσσοι άλλοι μιλούν παραπάνω από μια γλώσσες και αυτό ισχύει και για τους παραμυθάδες).

Προσωπική άποψη εκφέρω, αν εντόπιζα ένα πρόβλημα, θα εντόπιζα το κυριότερο στα περιορισμένα budget των φεστιβάλ και τα έξοδα από τη μακρινή Ελλάδα που ξεπερνούν το μέσο όρο των εξόδων που συνήθως καλύπτει ένα φεστιβάλ για ένα παραμυθά που προέρχεται από χώρες της κεντρικής και της Δυτικής Ευρώπης. Από την άλλη, έχω παρατηρήσει οτι αν μια διοργάνωση είναι να δώσει χρήματα για εισιτήρια κτλ σε ένα "εξωτικό" αφηγητή τότε μάλλον προτιμούν κάποιον που είναι μόνιμος κάτοικος σε κάποια από τις χώρες διεξαγωγής των φεστιβάλ ή κάποιον πραγματικά μακρινό καλεσμένο από τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής ή της Αυστραλίας.

Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός οτι είναι καλό να σε δουν επι τω έργω για να σε καλέσουν, πράγμα δύσκολο για τους Έλληνες, αφού συνήθως δεν συμμετέχουν (στο μεγάλο τους σύνολο) σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ. Μόνο κάποιοι τυχεροί μπορεί να κάνουν την πρόσκληση ξένου αφηγητή σε Ελληνικό φεστιβάλ με την πολύ λογική  προσμονή της ανταπόδοσης της φιλοξενίας.
Όλα όμως θέλουν το χρόνο τους...

Δείτε εδώ και ετοιμαστείτε μιας και είναι αρχή του χρόνου και όλοι ετοιμάζονται για τα φετινά event:

http://www.brandanew.co/10-storytelling-festivals-you-must-attend-in-2016/

Είμαι σίγουρη πως θα βρούμε τις άκρες μας και θα έχουμε μεγαλύτερη και ουσιαστική συμμετοχή στο μέλλον σε Διεθνή φεστιβάλ. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και μεθοδικός τρόπος δουλειάς και παρουσίασης της δουλειάς μας. Πάντως μπράβο σε όσους κάνουν την Ελληνική αφήγηση γνωστή στο εξωτερικό είναι μοναδικό.

Θεωρώ πως αν ο καθένας από μας κάνει την έρευνά του θα διαπιστώσει πως υπάρχει ένα παγκόσμιο καζάνι που βράζει στο χώρο της αφήγησης και θα ανακαλύψει και πολλά φεστιβάλ σε γειτονικές μας, βαλκανικές χώρες ...πράγμα απίστευτο αλλά αληθινό και πραγματικά σημαντικό. Από κει και πέρα, η όμορφη παρουσίαση της δουλειάς, τα social media, και η εξωστρέφεια μπορούν εύκολα να μας βγάλουν από το καβούκι μας.

Τα Ελληνικά Φεστιβάλ

Οσο για τα Ελληνικά φεστιβάλ, που ετοιμάζονται και φέτος, είναι δυστυχώς ή ευτυχώς θέμα γνωριμιών και καλών σχέσεων με τα κατά τόπους φεστιβάλ. Παλιά ήμουν σκεπτική με τις επιλογές που γίνονταν από και προς για το βγάλσιμο της υποχρέωσης ή γιατί είμαστε φίλοι, τώρα καθόλου δεν με πειράζει. ΚΑΛΥΤΕΡΑ να γίνονται και ζουν και να είναι ΖΩΝΤΑΝΑ και δυναμικά τα φεστιβάλ και ας καλούν όποιους θέλουν και για όποιο λόγο. Είναι σημαντικό να ΥΠΑΡΧΟΥΝ και να ανατροφοδοτούνται συνεχώς με παλιούς και νέους αφηγητές.
Πάντως ειλικρινά (και αυτό αφορά τους νέους) είναι πολύ πιθανό και μάλιστα σχετικά εύκολο να επιτύχει κανείς τη συμμετοχή του σε ένα από τα επόμενα Ελληνικά φεστιβάλ αρκεί να κάνει γνωστή την παρουσία τους στους διοργανωτές και να κλείσει μια καλή συμφωνία.


Νομίζω (και επαναλαμβάνω σαν γηραιά κυρία που επιμένει) πως αυτή τη στιγμή η ίδια η παρουσία των φεστιβάλ είναι που έχει σημασία και στα άλλα θα βρούμε το δρόμο μας.
Όσο για τα διεθνή αναζητήστε και ΤΟΛΜΗΣΤΕ ειδικά αν έχετε τη μικρή ή τη μεγάλη δυνατότητα να βάλετε και εσείς λίγο το χέρι στην τσέπη σας. Αξίζει τον κόπο!!!


Υποκλίνομαι και χαιρετώ μέχρι νεοτέρας

μαρία παπανικολάου
9/1/2018









Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Πριν αρχίσει η παράσταση...Συμβουλές πολλών χρήσεων για αφηγητές!!!

Αγαπημένοι φίλοι παραμυθάδες γειά σας και χαρά σας και αέρα στα πολύχρωμα πανιά σας.

Σκέφτηκα να γράψω δυο γραμμές για ένα θέμα πρακτικό για νέους κυρίως αφηγητές και για μεγαλύτερους βέβαια, αλλά το τριγυρίζω μέρες στο μυαλό μου μιας και σκέφτομαι μήπως είμαι πολύ της λεπτομέρειας και μήπως εγώ κατατρύχομαι από χιλιάδες ανασφάλειες και σκέψεις ενώ άλλοι αφηγητές είναι πιο χαλαροί... πριν από κάθε παράσταση...αλλά ας είναι. Το γράφω για όποιους ενδιαφέρει τελοσπάντων.

Μια παράσταση αφήγησης απαιτεί πολύ δουλειά πριν να βρεθείς στο μέρος που θα πεις τις ιστορίες σου και το ξέρουμε καλά όλοι μας: Να μιλήσεις, να εξηγήσεις, να δώσεις τιμή, να ξαναμιλήσεις, να βρεις ώρα, μέρος και τα λοιπά και τα λοιπά, μια διαδικασία που μπορεί να πάρει από 2 λεπτά ως και μέρες...
Αυτό είναι μια διαδικασία που δεν θα αλλάξει γιατί το ίδιο γίνεται σε κάθε περίπτωση οργάνωσης εκδηλώσεων. Βέβαια μετά από 14-15 χρόνια τέτοιων συζητήσεων ίσως έχω κι εκεί να πω δυο λόγια αλλά σε άλλο αρθράκι.

Λοιπόν στα δικά μας:

1. Πριν φύγεις από το σπίτι

Πριν φύγεις από το σπίτι καλό είναι να έχεις ετοιμαστεί κατάλληλα.
  • Να έχεις φορέσει άνετα ρούχα (να έχεις πάρει και μια ζακέτα για σιγουριά ή μια δεύτερη αλλαξιά, καλοκαίρι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι αναγκαίο μιας και ιδρώνουμε πιο εύκολα ή λερωνόμαστε. Ένα φουλάρι ή ένα σάλι είναι ωραία λύση γιατί μπορείς να το φορέσεις ή να το αφήσεις στην καρέκλα δίπλα σου να δίνει χρώμα. Οι άντρες αφηγητές μπορούν επίσης να έχουν κάποια στοιχεία (καπέλο, μαντιλάκι, κτλ) αλλά είναι προσωπικό για τον καθένα.
  • Πάρε νερό μαζί σου. Σίγουρα όλα μπορεί να συμβούν. Αν "πέσεις" σε φιλόξενους ανθρώπους θα σου έχουν και νεράκι και κερασματάκι και όλα, αν όχι έχε νερό μαζί σου. Ολα μπορεί να συμβούν. Αν θέλεις πάρε και ένα ελαφρύ σνακ. Λίγα κρακερς ή φρυγανιές. Δεν θέλεις να γουργουρίζει η κοιλιά σου στην παράσταση...
  • Αν έχεις στοιχεία σκηνογραφίας ή μουσικής, κεράκια, πανιά, καντηλέρια, μουσικά οργανάκια κτλ έλεγξε τα πριν φύγεις. Μπορεί να έχουν πάνω φύλλα, σκόνες και διάφορα άλλα που δεν θέλεις να τα δεις πριν από την παράσταση. Οπότε έλεγχος πριν να φύγεις. Βάλε τα σε μεγάλη τσάντα διπλωμένα σωστά. Τα οργανάκια με τάξη καθαρά και έτοιμα. Έλεγξε αν έχεις ρεσό ή σου έχουν τελειώσει και πάρε μαζί σου αναπτήρα.
  • ΠΑΡΕ ΤΑΙΝΙΑ ΔΙΠΛΗΣ ΟΨΗΣ μαζί σου θα σωθείς και θα μπορέσεις να βρεις ανέλπιστες λύσεις αν δεν έχεις που να κρεμάσεις τα πανιά σου ή τα στοιχεία που θέλεις.
  • Μην πιεις αλκοόλ ή καφέ πριν την παράσταση. Η αδρεναλίνη θα κάνει τη δουλειά της δεν θες "τονωτικά" που δεν ξέρεις πως θα λειτουργήσουν...εκτός αν το ελέγχεις.
  • Μην πιεις πολύ νερό...ε καταλαβαίνεις
  • Αν δεν θες να κάνεις ασκήσεις για το λαιμό, το χλιαρό τσάι μπορεί να κάνει καλή δουλειά γιατί θα ενυδατώσει και θα "ζεστάνει" τις φωνητικές σου χορδές.
  • Φύγε από το σπίτι νωρίς. Καλύτερα να περιμένεις παρά να αργήσεις. 

2. Ο χώρος

Έφτασες καλά! Ωραία. Τις περισσότερες φορές ο χώρος είναι ή ανοιχτός , πλατείες, αυλές σχολείων, εξοχές, ανοιχτά θεατράκια...ή τάξεις σχολείων και κλειστοί χώροι χωρίς πολλά πολλά. Ενας χώρος για σένα σε μια άκρη, καρέκλες ή χαλιά.

  • Η εμπειρία μου μου λέει πως είναι καλύτερα να διαμορφώσεις το χώρο μόνος σου. Αυτοί που φιλοξενούν μια αφήγηση σπάνια ξέρουν τις ανάγκες σου. Ομως η αφήγηση απαιτεί τη δημιουργία μιας παρέας, τη φιλοξενία της κοινότητας. Εσύ έχεις την τελετή στα χέρια σου. Μην αφήσεις να σε παρασύρουν οι δυσκολίες. Σήκωσε μανίκια και κάντο όπως εσύ θες. Ο Καναδός αφηγητής Dan Yasinsky λέει: "Η μεγαλύτερη αρετή του αφηγητή είναι να μεταφέρει έπιπλα σωστά και να ανοίγει την κουβέντα ανάμεσα σε άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους...α και να φτιάχνει καλό τσάι και να κερνάει τους μεγαλύτερους..." Εντάξει το τσάι για την Ελλάδα μπορεί να παραληφθεί...αν και ένα τσαγάκι πριν την παρασταση είναι τέλειο!!!
  • Κοίταξε τους προσανατολισμούς στο χώρο. Από που μπαίνει φως, κρύο ή ζέστη. Βρες τη σωστή γωνιά, εμπιστεύσου το ένστικτό σου και διαμόρφωσε το χώρο σου. Εσύ θα αφηγηθείς εσύ θα απλώσεις την ενέργειά σου στο χώρο. Πρέπει να αισθανθείς καλά πριν την αφήγηση.
  • Εκεί που δεν μπορείς να κάνεις πολλά, μην κάνεις. Προτίμησε την απλότητα του χώρου, αλλά σιγουρέψου οτι το κοινό θα κάθεται άνετα. Κανείς δεν μπορεί να παρακολουθήσει αν κάθεται άβολα...τουλάχιστον όχι για πολύ.
  • Να έχεις μια ταινία ΔΙΠΛΗΣ ΟΨΗΣ...σωτήριο υλικό...
3. Λίγο πριν αρχίσεις
  • Σιγουρέψου οτι κάθονται όλοι καλά. Ρώτησέ τους. Ολα καλά, ώρα να συγκεντρωθείς
  • Κάνε τις τελευταίες συνεννοήσεις με το μουσικό σου αν έχεις. Από πριν έχεις δει μαζί του που θα καθίσει. Δείτε τους προσανατολισμούς σας. Μην του γυρίζεις την πλάτη...τον βγάζεις από την εικόνα. Αν ο μουσικός στις παραστάσεις σου είναι συνέχεια πίσω σου, όχι λόγω του χώρου αλλά επειδή δεν τον βάζεις μέσα στην εικόνα, στη λειτουργία της αφήγησης, τότε μην τον τραβάς άδικα τον άνθρωπο μόνο και μόνο για να έχεις μουσικό. Μπορεί να μην σου είναι απαραίτητος τελικά. Κάποιοι αφηγητές είναι καλύτεροι χωρίς μουσικούς. Δες το.
  • Ωραία πάρε θέση αγκάλιασε τον κόσμο και φέρτον κοντά (οχι κυριολεκτικά βέβαια...αφηγητής είσαι...ξέρεις!!).
Αν έχω ξεχάσει κάτι ...μου λέτε!
Καλή αφήγηση
14/11/2017
μ.π.

με αγάπη 😄💓💓💓💓💓💓💓💗💖




Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ακούγοντας μια αφήγηση με ...φιλική συμπάθεια και συγκαταβατικά χαμόγελα

Το εξώφυλλο του βιβλίου
Κυριακή, 1η Οκτωβρίου 2017

Επανέρχομαι μετά από λίγη ανάπαυση, αναγκαία και ικανή για ανανέωση μετά από ένα γεμάτο αφηγήσεις καλοκαίρι.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά αφηγητές και αφηγήτριες.
Σκεφτόμουν πως αυτό το blog είναι για μένα μια μακρά αναμέτρηση με τις σκέψεις και τις απόψεις μου και φυσικά εδώ κάνω ακριβώς αυτό: γράφω τις σκέψεις μου,καταθέτω τις απόψεις μου χωρίς φόβο και πάθος.

Καθημερινά και ακούραστα, διαβάζω, ψάχνω, ερευνώ, δοκιμάζω και αφηγούμαι. Αφηγούμαι πολύ και σε διαφορετικά κοινά. 
Πιστεύω στη δύναμη της αφήγησης, πιστεύω στην ποιοτική δουλειά πάνω στο αντικείμενο.

Αυτό κάνω και σήμερα με αφορμή μια τρίτη ανάγνωση του βιβλίου "Άκου μια ιστορία" (εκδόσεις Ακρίτας), νομίζω κυκλοφορεί ακόμα. Σ αυτό το βιβλίο υπάρχουν κείμενα για την αφήγηση. Κείμενα που γράφτηκαν πριν το 1995 μιας και εκείνη είναι η χρονιά έκδοσης του βιβλίου. Την επιμέλεια έχει κάνει η Ντορίνα Παπαλιού. Περιλαμβάνονται επίσης συνεντεύξεις αφηγητών.

Στα αλήθεια πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Διαβάζοντας το βιβλίο τώρα, ο αναγνώστης και γνώστης του κόσμου της αφήγησης θα διαπιστώσει ένα πλήθος από αλλαγές στην προσπάθεια των νεο-αφηγητών να επανακαθορίσουν την τέχνη. Η αφήγηση έχει καταφέρει να σταθεί στα πόδια της και να απλώσει μια μεγάλη αγκαλιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αφηγητές και αφηγήτριες από όλο τον κόσμο έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα δίκτυο άτυπο αλλά αποτελεσματικό στην προώθηση της αφήγησης, μιας τέχνης που χάθηκε για να ξαναξεπηδήσει μέσα από την ανάγκη της κοινότητας να ακούσει ξανά ιστορίες και να έρθει ξανά σε επαφή με μια τέχνη που χάνεται...την Τέχνη του Λόγου.

Στο βιβλίο περιέχονται κείμενα και συνεντεύξεις για την αφήγηση: του Μπεν Χάγκαρτυ, του Αμπί Πατρίξ, της Πομ Κλαϊτον και του Στέλιου Πελασγού.

Πολλά έχουν αλλάξει, ευτυχώς προς το καλύτερο. Όμως υπάρχουν και πράγματα που δεν έχουμε καταφέρει να κοιτάξουμε κατάματα πιστεύω.

Αντιγράφω κάτι στο οποίο στάθηκα αρκετά από την συνέντευξη του Γάλλου Αμπί Πατρίξ:

"Η απλότητα ή καλύτερα η φαινομενική απλότητα, της προφορικής αφήγησης συγκινεί τους σημερινούς ανθρώπους...Ο ιστορητής, με την απλότητα του και την ποιότητα που κουβαλά μέσα από τις ιστορίες του μπορεί πραγματικά να φωτίσει τον άνθρωπο. Αυτή είναι μια δύναμη, που όμως δεν έχει διάρκεια. Κάποιες φορές λειτουργεί και κάποιες φορές συμβαίνει το αντίθετο. Γίνεται ένα φρικτό one man show  και το κοινό καταφεύγει στα συγκαταβατικά χαμόγελα ή στη βαριά συναισθηματική φιλικότητα - αντιδράσεις χαμηλής ποιότητας.
Υπάρχει μια ουσία στην προφορική αφήγηση, την οποία βρίσκει ο ιστορητής (ειδικά στι ξεκίνημα, όταν ψάχνει πραγματικά κάτι μέσα του) και η οποία διαπερνά το κοινό σαν βέλος...Νιώθω πως η ιστόρηση είναι σαν τη φωτιά πρέπει να τροφοδοτείται συνέχεια, για να μη σβήσει, με νέα πειράματα, με έρευνα με δουλειά προς συγκεκριμένους στόχους..."
Ο Αμπί Πατρίξ πρόσφατα

Αυτό το κομμάτι με έκανε να σκεφτώ πολλά. 

"Το κοινό είναι σκορπισμένο, έχει ανάγκη συγκέντρωσης", λέει πιο κάτω ο Γάλλος ιστορητής που έχει επισκεφτεί και τη χώρα μας. 

Ετσι είναι. Είναι τελικά απλοϊκή η σκέψη πολλών απο εμας πως μπορεί να γίνει η αφήγηση "απλά" χωρίς δουλειά και έρευνα, χωρίς βαθιά γνώση. Αν καταφύγει κανείς σε ευκολίες τότε θα έχει να αντιμετωπίσει ένα διασπασμένο κοινό που ή θα επαναστατήσει ή θα παραδοθεί σε συγκαταβατικά χαμόγελα.

Υποκλίνομαι και σας αφήνω με άνω τελεία σχετικά με το τεράστιο αυτό θέμα

καλό φθινόπωρο αφηγητές

Μ.Π. 



Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Το καινούργιο βιβλίο του Μιχάλη Μακρόπουλου «Τσότσηγια» & «Ω᾽μ»

Φίλοι της Αχελώνας σας χαιρετώ!
Αρχή της Ινδίκτου αύριο, (η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους)
Είναι λοιπόν μια σπουδαία μέρα για όσους (και είναι πολλοί αυτοί) ξεκινούν τη χρονιά τους από αύριο: δάσκαλοι πάσης φύσεως, μαθητές, καλλιτέχνες, εκδότες, δημιουργοί...
Όλοι μας ζούμε κάθε χρόνο, από την πρώτη του Σεπτέμβρη, το πέρασμα από την καλοκαιρινή μπουνάτσα στην δημιουργική φουρτούνα που απαιτεί η νέα σεζόν.
Καλή αρχή σε όλους μας!!!
Σήμερα, έτσι για καλή αρχή, θα σας προτείνω ένα βιβλίο, πολύ όμορφο και ξεχωριστό!

Ο καλός φίλος και συγγραφέας Μιχάλης Μακρόπουλος εξέδωσε το νέο του βιβλίο, «Τσότσηγια» & «Ω᾽μ» (εκδόσεις Κίχλη) και με χαρά το φιλοξενώ στην ΑΧΕΛΩΝΑ. 
Ο Μιχάλης εκτός από δεινός συγγραφέας και μεταφραστής λογοτεχνίας, άνθρωπος των γραμμάτων δηλαδή είναι παντρεμένος και με μια αγαπημένη φίλη και παραμυθού, την Αναστασία Δεληγιάννη. 
Το παραδοσιακό παραμύθι μπαίνει στο σπίτι τους και η όσμωση των γραμμάτων και της προφορικής λογοτεχνίας, ίσως και να βοήθησε να γεννηθεί ένα βιβλίο γραμμένο με παραμυθιακή γλώσσα σε ένα πραγματικά μυθικό τοπίο. 
Ο Μιχάλης βουτά ατρόμητος για άλλη μια φορά στα βάθη της γυναικείας ψυχής, μάνας του παραμυθιού και από κείνα τα βάθη αναζητά και περιγράφει ένα κόσμο σκληρό χρησιμοποιώντας όμως μια "σπλαχνική" γλώσσα για να μιλήσει για την αφόρητη πραγματικότητα.
Βουτά μετά πιο βαθιά ακόμα και από το μύθο σε μια πορεία στο παρελθόν, σαράντα χιλιάδες χρόνια πριν, στο διήγημα "Ω'μ" που μας γνωρίζει ένα κυνηγό που κάνει την κούραση και την απόγνωσή του τέχνη... απόπειρες ζωγραφιές σε πέτρα, απόπειρες την ανθρώπινης φύσης να νικήσει το θάνατο!

Καλοτάξιδο Μιχάλη  


ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ, 
«Τσότσηγια» & «Ω᾽μ»
  Σελ. 144 
• Σχήμα: 14,5 x 21,2 cm 
• ISBN: 978-618-5004-58-3

Μιχάλης 

Η ΤΣΟΤΣΗΓΙΑ είναι η ιστορία μιας φοβισμένης γυναίκας από τους Άγιους Σαράντα, της Κατερίνας, που ήλθε όταν άνοιξαν τα σύνορα και βρέθηκε παντρεμένη μ’ έναν κτηνώδη άντρα. Η Κατερίνα γεννά κρυφά ένα τοσοδά κορίτσι και το κρύβει ἀπ’ όλον τον κόσμο. 

Στην Τσότσηγια, ο ωμός ρεαλισμός παντρεύεται με το ελεύθερο πέταγμα της φαντασίας. Αντί για τη γλώσσα της ψυχολογίας, η αφήγηση εδώ δανείζεται τη γλώσσα του παραδοσιακού παραμυθιού, μια γλώσσα σκληρή και ποιητική, «σπλαχνική».
Η νουβέλα ''Ω’μ'', σαν την Τσότσηγια, είναι βγαλμένη από τα βάθη του μύθου. Σαράντα χιλιάδες χρόνια πριν, ένας σακατεμένος κυνηγός αγωνίζεται να επιβιώσει μόνος σε μια σπηλιά, μες στο χειμώνα, κι αποτυπώνει με ζωγραφιές στην πέτρα αυτόν του τον αγώνα, τη μάχη του με τα ζώα και την πείνα. Μέσα από το πρόσωπο του Ω’μ, η αφήγηση ψηλαφίζει τη γένεση της τέχνης, τη γένεση της μεταφυσικής σκέψης, τον πυρήνα όλων εκείνων των πραγμάτων που κάνουν εντέλει τον άνθρωπο νά ’ναι άνθρωπος – αλλά ο Ωμ δεν παύει να είναι συνάμα μια ατόφια περιπέτεια.




ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έζησε εννιά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Tα τελευταία εφτά χρόνια ζει με την οικογένειά του στη Λευκάδα και περνά μεγάλα διαστήματα στο Δελβινάκι Πωγωνίου, στην Ήπειρο, όπου διαδραματίζονται οι νουβέλες ''Σπουργίτω'' (Σπουργίτω, Γράχαμ, εκδόσεις Πικραμένος, 2012), ''Το δέντρο του Ιούδα'' (εκδόσεις Κίχλη, 2014), ''Τσότσηγια'', καθώς και άλλες ιστορίες του. Έχει εκδώσει εννιά βιβλία λογοτεχνίας για ενήλικες, το ''Οδοιπορικό στο Πωγώνι'' (εκδόσεις Fagotto, 2013) και πέντε βιβλία για παιδιά. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά. Εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας.